Lina Bo Bardi

Gisteren liep ik vroeg in de avond van de Boekenzolder aan de Middelstegracht in de buurt van de Ir. Driessenstraat en Hooigracht in Leiden. Die omgeving is op dit moment chaotisch. Opgebroken weg, gedeeltelijk geasfalteerd, verkeersomleidingen, tweebaansweg tijdelijk eenbaans. En daar doorheen lopen mensen naar of van het centrum, maken een praatje op straat, een meeuw trekt voedsel uit een grijze vuilniszak, een oude vrouw jaagt de meeuw weg. Bij veel woningen kun je naar binnen kijken. Mensen liggen uitgeteld op de bank en de tv staat aan. Een man zit aan de eettafel, rookt een sigaret en kijkt naar buiten.

Ik vond de omgeving chaotisch, maar tegelijk levendig en veelvormig. De schoonheid van complexiteit. Een schijnbaar willekeurige verzameling van mensen, dingen en verschijnselen op een klein gebied. Alsof je in een film van Fellini zit, maar dan op zijn Hollands en ongestileerd. Je zou die straat wel eeuwig opgebroken willen houden, vervallen gebouwen willen bevriezen, de tijd stilzetten op dit begin van de avond, maar dat werkt natuurlijk niet zo.

Ik moest daaraan denken toen ik thuisgekomen in de Volkskrant een stuk las (‘Bouwvrouw’) over de Braziliaanse architect Lina Bo Bardi. Architectuurcentrum Arcam in Amsterdam heeft een tentoonstelling over haar werk gemaakt. Ik ken haar werk niet maar ze zou, volgens het artikel, ontwerpen zo lelijk mogelijk maken, meegaan met de invulling van een omgeving zoals die bottom-up door mensen in gebruik is genomen. De gelijkstelling van ‘lelijkheid’ en ‘bottom-up-activiteiten’ in het artikel vind ik merkwaardig. Ik neem aan dat de schrijfster bedoelt dat een bewust ontwerp van een architect orde en regelmaat wil scheppen en dat dit ontwerpproces tegenovergesteld is aan iedereen-maar-zijn-gang-laten-gaan. Het is vaak aardig om je eerste oordeel (‘wat een zooitje hier’) even op te schorten en onbevangen om je heen te kijken. Langzaam maar zeker dringt de ‘echte’, levende, warme, bijna willekeurige werkelijkheid tot je door.

De schoonheid van chaos. Daar kan toch eigenlijk niets tegen op.

Afbeelding                                                                     (foto: Wikipedia)

(het artikel in de Volkskrant vind je hier:  http://www.arcam.nl/media/arcamindepers_nl.html )

Vliegen met Anouk

Het nummer Birds van Anouk zweeft al de hele week door mijn hoofd, eigenlijk vanaf het eerste moment dat ik het hoorde.
De beweging van een vliegende vogel zit ook in de melodie. Dat maakt het lied zo aanstekelijk.

Eerst de ene kant op:
- birds falling  …
En dan de andere kant op:
… down the …
En dan weer terug:
- rooftop …

Die vliegende beweging verspreidt zich door je hoofd en gaat er niet meer uit. En dan gaan de woorden uit het voorbeeld nog niet eens over vliegen maar over naar beneden vallen!

In de melodie zit ook een wiegende, schommelende beweging.
Eigenlijk een ideale song voor deze crisistijd. Anouk wiegt ons troostend heen en weer terwijl we naar beneden vallen. Ik kan me slechter gezelschap voorstellen bij het neerstorten.
De beweging doet ook aan schaatsen denken: links, rechts …links, rechts …
Een oer-Hollandse sport.

Wikipedia. Foto: Albin Olsson

Wikipedia. Foto: Albin Olsson

Birds komt van de cd Sad Singalong Songs uit 2001. Een perfecte titel voor een crisislied. Ik zie dan een volgepakt stadion voor me waarin iedereen inhaakt en meedeint als Anouk haar eigen compositie zingt.
Wat mij betreft heeft Anouk het Eurovisie Songfestival al gewonnen, zelfs als ze vanavond niet op zou treden.

Een nieuwe koning, een nieuwe koningin en met Anouk door Europa vliegen. Je begrijpt soms niet waar we het allemaal aan te danken hebben.
( vallen sluit zacht landen overigens niet altijd uit. Kijk maar naar de clip die door Friedjeboeree is geüpload:  http://youtu.be/vXaVWPMAZUE )

Succes hebben is iets anders dan gelukkig zijn

Een van de aardigste boeken die ik gelezen heb gedurende de afgelopen jaren is ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring.

Bas Haring is filosoof en hoogleraar ‘Publiek begrip van wetenschap’ in Leiden.

Gummbah

Gummbah

In ‘Succesvol Leven’ analyseert hij het fenomeen ‘succes’.

Het boek leest vlot. Het is geschreven in een soort spreektaal. Als je Bas Haring kent van een van zijn optredens op tv dan zie en hoor je hem spreken als je het boek leest. Hij is erg zichzelf. Dat is prettig en doet betrouwbaar aan. Dat geldt voor het hele boek. Je hoort Bas Haring denken, echt nadenken. Stap voor stap rafelt hij het begrip succes uiteen. Bijvoorbeeld: een roeiteam dat altijd wint is succesvol, maar voor wie eigenlijk? De leden van het team zijn zo fanatiek dat ze kotsen na een wedstrijd, blessures oplopen en vervangen worden als ze niet meer maximaal presteren. Als individueel roeier binnen het team heb je er meer na- dan voordeel van. Even de overwinningsroes en daarna weer vroeg naar bed voor de volgende trainingsdag.

Bas Haring legt in het boek de mechanismes bloot van overleven (succes hebben). Waarom heeft het ene merk kauwgom wel succes en gaat het andere merk ten onder. Terwijl de kwaliteit van de kauwgom van beide merken hetzelfde is.

De methode die Bas Haring hanteert is een combinatie van evolutionair denken (à la Charles Darwin en Daniel Dennett) en een soort logisch/filosofisch redeneren.

Het boek is in een heldere stijl geschreven met veel concrete voorbeelden waarvan ik me soms afvroeg waar hij ze vandaan haalde. Echt briljant, op het hilarische af.

Als je wilt weten waarom je denkt wat je denkt en of je daar zelf de baas over bent moet je dit boek zeker lezen. Als je je afvraagt waarom je je iedere dag te pletter werkt ook. En als je in onze samenleving niet overspannen wilt worden van een niet aflatende stroom onduidelijke informatie moet je het boek helemaal lezen.

Gummbah heeft een paar tekeningen gemaakt voor het boek. Dat is Gummbah wel toevertrouwd.

Gummbah

Gummbah

Het boek kost maar tien euro. Mijn vorige exemplaar zit in een van de vele ongeopende verhuisdozen in mijn nieuwe appartement. Ik weet alleen niet in welke. Ik weet wel dat dat exemplaar iets van zes of zeven euro heeft gekost. Ik mistte het zo dat ik gelijk na de verhuizing, vijf maanden geleden, een nieuw exemplaar heb gekocht.

Het is ook zo’n boek waarvan je de neiging hebt de hele inhoud te citeren. Dat slaat nergens op. Je moet het gewoon zelf maar kopen. Doe het voor Bas Haring, maar doe het vooral voor jezelf!

 

Peter Pontiac & Harma Heikens (& De Pignose Willy’s?) in KochxBos Gallery

KochXBosUitnodigingZaterdag aanstaande wordt de tentoonstelling Peter Pontiac & Harma Heikens geopend in KochxBos Gallery in Amsterdam.

Het gerucht gaat dat de Pignose Willy’s bij die gelegenheid op zullen treden. Ik kan dit gerucht niet bevestigen.KochXBosPosterCompleet

Peter Pontiac, de Pignose Willy’s en Erik Kriek in OBA

moti-oba-expo

Tijdens de opening van de tentoonstelling Comix, Hotpix & Tragix van Peter Pontiac op 7 januari 2012 in OBA gaf striptekenaar Erik Kriek een inkijkje in de werkomstandigheden van Peter Pontiac: https://www.youtube.com/watch?v=ady6n4_uPa8

De Pignose Willy’s waren ook van de partij, met Velvet Underground-achtige ondertonen: https://www.youtube.com/watch?v=YiOpuii70IE  (Aanrader!)

Hierna gaf mijn eenvoudige camera definitief de geest.

 

 

 

 

Peter Pontiac en de Pignose Willy’s

In 2011 heb ik voor RAP Architectuurcentrum Peter Pontiac uitgenodigd om voor te lezen uit Kraut. De gebeurtenis vond plaats op 13 oktober van dat jaar in de Tuinzaal van Sociëteit de Burcht.

Ontwerp: Patrick Colly

Ontwerp: Patrick Colly

De locatie is markant. De Sociëteit ligt aan de voet van de Burcht. Diametraal tegenover de zaal lag het ouderlijk huis van de vader van Peter Pontiac, waar Kraut in feite om draait. Aan de Hoogstraat. Zijn kamer werd de ‘Burchtkamer’ genoemd, omdat het de enige kamer in het huis was die uitkeek op de Burcht. Tijdens het optreden van Peter Pontiac kon ik me niet losmaken van het idee dat die kamer in een rechte lijn dwars door de Burcht heen met de Tuinzaal verbonden was.

Burcht-kamer

Peter Pontiac las voor terwijl hij tekeningen van Kraut op een scherm projecteerde. Ik heb een deel van het optreden vastgelegd met een primitieve camera (helaas!). Daarbij switchte ik heen en weer tussen de sprekende Peter Pontiac en het scherm. Later bleek dat de camera de spreker niet had opgepikt omdat daar te weinig licht voor was. Ik vond de gebeurtenis zo historisch dat ik de opname, ondanks de slechte kwaliteit (het geluid is ook erg zacht) toch op Youtube heb gezet: https://www.youtube.com/watch?v=prlFuXlgUTE

Peter Pontiac raadde ons aan om de lezing te combineren met een optreden van het bluesduo The Pignose Willy’s. Het was fantastisch! Enerverende blues die naadloos aansloot bij het hele evenement.

De opname van een deel van hun optreden houdt ook niet over. Het vond plaats bij weinig belichting. Maar dat had in dit geval wel wat. Ik heb ook die opname op Youtube gezet: https://www.youtube.com/watch?v=_CT0vTgw_NY